Saltar al contenido
Tu municipio:
Fiestas en el año

4

Próximo festivo local

Los festivos locales de 2026 ya han pasado. Ver 2027

Calendario de fiestas de Castro Caldelas

  1. Septiembre
    • Noite das bandeiriñas 6 de septiembre

      O día 6 de setembro, mozos e non tan mozos, que voluntariamente prestan a súa colaboración na organización das festas e foron realizando os preparativos en días anteriores, reúnense. Ao dar as doce, comezan a colocar as…

    • Descrición 6 de septiembre

      «O Santuario da Virxe dos Remedios do Castro de Caldelas data de fis do século XV. Tivo outrora moita romaxe e moita esmola. A eirexa actual é de mediados do século XIX, espaciosa e esbelta, con dúas torres, do que cham…

  2. Sin fecha fija
    • O Irrio peliqueiro

      «Non hai moitos anos, había na procesión unha fermosa danza de arcos, con música da carballesa e pantasmas, e, ademais, un mascarón que aínda sai, o Irrio, con carauta de pau pintado e vestido de fraque con vivos marelo…

    • Festa dos Remedios

Tradiciones y fiestas de Castro Caldelas

  • Festa dos Fachós ou festa de San Sebastián - 20 de xaneiro.
  • Festa dos Remedios - Dende o 6 ó 11 de setembro

Festa dos Remedios

Fogos dende o castelo.
Fogos dende o castelo.

Descrición

«O Santuario da Virxe dos Remedios do Castro de Caldelas data de fis do século XV. Tivo outrora moita romaxe e moita esmola. A eirexa actual é de mediados do século XIX, espaciosa e esbelta, con dúas torres, do que chamaban orden toscano. Tén solemne novena, "as novenas", e procesión os días 8 e 9 de setembre».

Dende a noite do 6 de setembro, ata o día 10, sucédense varios festexos. Destacan «A noite das bandeiras» e o «Irrio peliqueiro».

Noite das bandeiriñas

O día 6 de setembro, mozos e non tan mozos, que voluntariamente prestan a súa colaboración na organización das festas e foron realizando os preparativos en días anteriores, reúnense. Ao dar as doce, comezan a colocar as bandeiras.

Dende as casas, os veciños obsequian os traballadores con licor café e outras bebidas. Ao acabar consómese a empanada ao tempo que as primeiras bombas anuncian a alborada do primeiro día de festa.

As bandeiras adoitan ser de moitas cores. Cómpranse de forma rectangular e despois córtanse para lograr dúas de cada peza: unha bandeira é unha bandulina. A cola que se emprega é a mestura de auga e fariña.

Na preparación esténdese oito filas de cordeis e, a continuación, vanse colocando as bandeiras de modo que se alternen as cores. Esta tarefa lévana a cabo os mozos, dirixidos por un experto. En equipo, un encárgase de poñer o engrudo, outros trasladan as bandeiras ata os cordeis e uns terceiros dedícanse a colocalas. Ao terminar cada un dos cordeis enrólase coidadosamente nunha especie de cruz de madeira, á espera da noite da instalación.

O Irrio peliqueiro

«Non hai moitos anos, había na procesión unha fermosa danza de arcos, con música da carballesa e pantasmas, e, ademais, un mascarón que aínda sai, o Irrio, con carauta de pau pintado e vestido de fraque con vivos marelos, o cual corre ós rapaces cunha pelica atada a un pau, do que lle vén o chamárenlle "Irrio Peliqueiro"».

“O nome de írrio ten relación cos guirrios asturiáns e esta máscara ven ser no meu conceito como os cigarrós, felos, choqueiros, charrúas, etc., supervivenza das mascaradas prehistóricas, conservadas no demo das representacións ecresiásticas da Edade Meia, do que sen dúbida provén dereitamente o írrio caldelau.”

“Pol-os Remedios, antes faguían unha bunita danza de arcos, unha comparsa de oito mozos vestidos de branco adornados de fitas e panos de seda de cores. Agora hai moitos anos que non a fan: pra ve-la danza de arcos compre agora ir a Santa Tecla, na Ribeira, á festa da Luz. Tamén había unhas amazonas ou xigantóns que alí chamaban pantasmas, e algún tempo houbo tamén cabezudos. Un vicario modernista mandounos desfaguer. Hoxe non queda daquelo máis que o írrio, máscara que vai dediante da procesión, c’unha carantoña de pau, e un vestido antre payaso e incroyable; viste fraque e pantalón de colorís, con grandes botóns e leva unha pelica de ovella atada a un pau e co-ela corre ôs rapaces que lle berran: Írrio! Írrio piliqueiro!”

O Irrio encarna toda a tradición destas festas e é o elemento máis característico do folclore de Caldelas. Porta máscara barbada de madeira e vai vestido de frac, no que resaltan os grandes botóns, e provisto dunha pelica ou pel de ovella, coa que persegue e golpea o público. Sae na procesión, rodeado de gaiteiros, e é moi respectado. Dispón dos seus propios foros..

González Montañés, no seu artigo “Mascaras gigantes y cabezudos en el Corpus gallego”, sinala que o Irrio peliqueiro goza dos mesmos privilexios de inmunidade física e dereito de exacción aos tendeiros dos que disfrutan os Peliqueiros do Entroido, cos que coincide nos castigos físicos que inflixe ao público, que non pode defenderse de obra, aínda que si de palabra.

Uns pensan que representa a nobreza ou, cando menos, os seus administradores ou apoderados. Outros veno como un defensor do pobo fronte aos comerciantes e acomodados. Tamén se afirma que non pode simbolizar máis que o demo..

Olegario Sotelo Blanco está de acordo con Vicente Risco en que a súa raíz ha estar nas mascaradas dos tempos prehistóricos, prácticas que enraizaron e subsisten na cultura popular. Na Idade Media, a Igrexa, ao non poder impedir a celebración destas mascaradas, integrounas nos seus rituais.

As Pantasmas mencionadas por Risco eran outro tipo de máscaras danzantes. Conta tamén Risco que o que caracterizaba ás pantasmas era as mans, que viñan ser como luvas recheas de serraduras suxeitas ás propias mans do portador, o que facían que se balanceasen de modo autónomo nos xiros de baile. Na actualidade saen os xigantes e cabezudos.

A danza de arcos realizábana grupos de oitos mozos ricamente vestidos. Na actualidade é necesario acudir á festa da Luz, en Santa Tegra de Abeleda, para contemplar este tipo de danza. O etnógrafo verinense Xesús Taboada Chivite menciona a danza de Santa Tegra e outras danzas de arcos galegas no seu ensaio Etnografía galega: «A Danza de arcos en Santa Tecla de Abeleda (O Castro de Caldelas); danzas rítmicas arredor da imaxe como a de Guín (Bande); danza e contradanza de Darbo, de mozos e mozas que realizan belidas figuras coreográficas. Danzas dos pelengrinos, de Hío; de Aldán; de Fiada, etc.»

Texto en el idioma en que lo publica la fuente. Texto de la sección de fiestas del artículo de Wikipedia sobre Castro Caldelas (CC BY-SA 4.0): artículo original y autores.

Calendario laboral 2026

  • Año Nuevo jueves, 1 de enero · fuente
    Nacional
  • Epifanía del Señor martes, 6 de enero · fuente
    Nacional
  • San Sebastián martes, 20 de enero · fuente
    Local
  • San José jueves, 19 de marzo · fuente
    Nacional
  • Jueves Santo jueves, 2 de abril · fuente
    Nacional
  • Viernes Santo viernes, 3 de abril · fuente
    Nacional
  • Fiesta del Trabajo viernes, 1 de mayo · fuente
    Nacional
  • San Juan miércoles, 24 de junio · fuente
    Autonómico
  • Santiago Apóstol/Día Nacional de Galicia sábado, 25 de julio · fuente
    Nacional
  • Asunción de la Virgen sábado, 15 de agosto · fuente
    Nacional
  • festa da Virxe dos Remedios martes, 8 de septiembre · fuente
    Local
  • Fiesta Nacional de España lunes, 12 de octubre · fuente
    Nacional
  • Inmaculada Concepción martes, 8 de diciembre · fuente
    Nacional
  • Natividad del Señor viernes, 25 de diciembre · fuente
    Nacional

Festivos locales 2026

  • San Sebastiánmartes, 20 de enero
  • festa da Virxe dos Remediosmartes, 8 de septiembre

Son los dos días no laborables que fija cada municipio; no siempre coinciden con sus fiestas populares.

Fiestas de Ourense

Fuentes: fiestas de interés turístico de los anexos de Wikipedia, fiestas populares de la sección de fiestas del artículo de Wikipedia de cada municipio (CC BY-SA), Wikidata (CC0) e imágenes de Wikimedia Commons. Calendario laboral: festivos.io (CC BY 4.0), a partir del BOE y de los boletines y datos abiertos autonómicos y provinciales; cada día enlaza a su fuente. Las fechas son orientativas: ante cualquier duda, manda el boletín oficial o el ayuntamiento.